استاد شعرهای ترکی من، با آشنا شدن با ایشان بصورت جدی شروع کردم غزل ترکی نوشتم، از نابغه‌های شعر ترکی معاصر که به کشف ویژه‌ای در زبان رسیده است، مجموعه شعر « زیتون ایشیغیندا؛ زیر نور زیتون » یکی از بهترین کتابهای حال حاضر ادبیات ماست، انتشار مجموعه‌ی «یوخ، عظیم سئوگیناز» در آینده‌ای نزدیک باعث تحولی بزرگ در شعر ترکی خواهد بود.

 دو ترجمه از شعر ایلقار:

کؤوره‌ک قاناتلاریندا اوچوش میلی قالماییب

ائلشدیگین اوتاقدا قوروت ساخلا کؤنلومو

دیگر در بالهای ظریفش میلی برای پرواز نمانده است

در همان اتاقی که زندگی میکنی خشکشان کن و از دلم نگهداری کن

سن توتماسان الیندن اؤلوم جایناغی توتار

یوخ، یوخ آماندی! بوشلاما، توت ساخلا کؤنلومو

اگر تو از دستش نگیری، پنجه‌های مرگ او را میگیرد

 نه نه تو را خدا رها نکن، بگیر و دلم را نگه دار.

زیر نور زیتون صفحه‌ی 92

«نفرین»

«زنده باد آزادی»

این شعار را که روی ورقی آهنی نوشته شده بود

به چناری سبز کوبید

اینگونه بود که چنار سبز را زنجیر کرد

دلش زخمی

نیمه جان

درخت بیچاره روز به روز ضعیف تر شد

با پاهای بسته

کجا برود؟

تنها بلد بود

آرام و بیصدا

در حالیکه می‌سوخت

نوشته‌ی روی پیشانی‌اش را نفرین کند؛

                           « ـ زنده باد آزادی!

                            زنده باد آزادی!

                            زنده باد...»

زیر نور زیتون صفحه‌ی 96

انگین ترکاغلو / ترکیه

انگین دوست من است در شمال ترکیه زندگی می‌کند، یک شاعر پریشان که گاهی برایم شعر می‌خواند و برای شعرهای ترکی‌ام شنونده‌ی خوبی است، معمولا نقدهایش بدردم می‌خورد، بیشتر عاشقانه های کوتاه می‌نویسد از شعرهای او:

ALIŞYORUM ZAMAANLA SESSİZLİĞE                                                                

ALIŞIYORMUŞ İNSAN HERŞEYE                                                                        

HEP GÜLÜŞE, HEM HÜZÜNE...                                                                         

EÇEN GİDEN HER GÜNE                                                                                 

برای سکوت و گذرزمان میسوزم

چون انسانی که برای هر چیزی سوخته

هم برای تمام خنده ها و هم برای غمها               

برای تمام روزهای رفته...

NEREDE...                                                                   

                                   DİVANE OLMUŞ GÖNÜL NERDE

                                            NE BİR KİN NE DE NEFRET

                                GÖZYAŞIMI HAYIR,BİR SESLENİŞ                               

                                     YÜREKTEN SANA GÖNDERİLEN

                                           ÇOK MU  ZAMAN MI GEÇTİ

           BELKİDE GÜN OLARAK EVET                                      

                                           AY OLARAKTA,BELKİDE YIL

                                   BEN Mİ YİNE BEN...                                                   

 کجا؟

دلی که دیوانه شده کجاست؟

نه کینه‌ای و نه نفرتی!

اشک چشمم نه!

صدای خواستنی که از دل برای تو فرستاده شده

زیاد بوده زمانی که سپری شد

آره؟ شاید روزی بوده؟

ماه یا سالی بوده؟

حالا منم باز هم من.

Kırılır                                                                                      

UZAK OLUR KIRILAN GÖNÜLLER YEŞERİR                                           

DÖNMEZ OLUR,NE DE GELMEZ..                                                       

DAYANIR MI BİLİNMEZ SARARIR GÖNÜLLER                                       

BURDA DÖRT MEVSİM YAŞANIR;SEN NERDE                                      

EĞER YAĞMUR YÜZÜNE SERPİŞİRSE;                                                

Bilmez bi vefa                                                                                               

Sönsün ateşim ele yak aşk odunu                                                                          

Savur at külümü yellere karışıp tufan edeyim                                         

Sürmeden yüzümü ben sana uzaktan iman edeyim....                 

به تازگی(اسفندماه) یک غزل و یک شعر سپید از من در شماره‌ی  2008/3/17مجله‌ی کردی «هاوپشتی» (چاپ سوئد) منتشر شده است، بعد از مدتها از انتشار شعری خوشحال شده‌ام درست مثل شاعری که برای اولین بار شعری از او در مجله‌یی ادبی چاپ شده باشد.

                  نشانی نسخه‌ی پی دی اف این مجله و صفحه مربوط به شعرهای من

هر وقت جایی شعر میخوانم و مردم دوستم دارند به تو فکر میکنم

نامه‌ات را با بادها برایم آوردند

پستچیانی که اولین بار برای تمام شدن تعطیلات نوروز لحظه شماری میکردند.

آخ زیباترین متن ناسروده‌ی جهان!، اداره‌ی پست چقدر بزرگ بود اداره‌ی پست چقدر شعر بود! روی صندلی آبی نشستم و بسته‌ات را باز کردم، آخ آخ که نمیشد بیشتر از چند کلمه از نوشته‌ات را خواند! هفتمین روز بهار بود، به خانه آمدم و تمام دوستانم آمدن بهار به شهرمان را تبریک گفتند، درختان آدالار امسال زودتر از موعد، تنها به احترام تو شکوفه کردند...سه روز طول کشید که خط اول این شعر زنده را بخوانم کلمات در من نفس می‌کشیدند... یکبار دیگر در زندگیم حس کردم پادشاه کلماتم ... فی البداهه شاعرم... وقتی بزرگترین شاعر شرق برایم چیزی نوشته باشد. آخ آخ مگر به تو نگفته بودم قدرت خواندن این شعر را ندارم؟ مگر نمیدانستی دیدن دست خطی از تو دیوانه‌ترم می‌کند؟ کلماتم تمام می‌شوند، خاموش میشوم، در سطر سطر این پرواز ایستاده‌ام، آخ آخ که نمیشد این هفت صفحه را در یک هفته هم تمام کرد،  آخ... آخ... مگر زبان مادری‌ات غیر چند واژه چه بود... عزیز اگر اینهمه شیرین دهن نبودی تو... بیچاره؛ ناظم حکمت بود که تو را ندید وگرنه نمی‌نوشت: تو را دوست دارم / چون نان و نمک / چون لبان گر گرفته از تب / که نیم شبان در التهاب قطره‌ای آب بر شیر آبی بچسبد... باور کن به جای نوشتن این شعرها برای همیشه لال میشد... ، بیچاره حافظ  بود که تو را نشناختت وگرنه شعر فارسی با او به پایان می‌رسید، بیچاره‌تر ملتی که تو را هنوز درک نکرده‌اند وگرنه بر جبر خویش میشوریدند... نوشته بودی؛ هیچ حادثه‌ای در جهان انسان را به اندازه‌ی داشتن عشقی بزرگ مغرور نمی‌کند... چقدر مغروریم، چقدر مغرور... نوشته بودی.... شعرت را خواندم، بزرگ شدم، بچه شدم، خندیدم ... شروع شدم و ...