ب مثل بوکان؛

بوکان شهر دوران کودکی منه، شهری که برای اولین بار شعرم را شنید، هر وقت راهم اونجا بیفته یه نوستالوژی شیرین رو تجربه می‌کنم، نعلشکن(کوهی که بوکان بهش تکیه داده) از بهترین دوستان تمام عمر منه و بهترین خاطراتم که به من خوش‌آمد میگن. سه روز پیش برای چند ساعت بوکان بودم، استاد شعرم (ماموستا ئاسو) و یکی از دوستان پدرم رو که هرگز نمیشناختم دیدم البته این آقای محترم که روم نشد دقیق اسمشو هم بپرسم کلی درباره ‌ی پدرم و کارای پدرم برای مردم این شهر حرف زد...

دیدن دست خطی از تو؛

اسمت را به کوههای کردستان می‌برم

اسمت را بلند می‌برم

از زندگی لذت می‌برم

با مردمی که هنوز عاشق تواند

مردم «یکشووه» دوستت دارند

«ناچیت» برایت دعا میخواند

و من خوشبخت‌ترین پسر دنیا هستم

هر بار که رد پایی از تو در راهم سفید می‌شود

خوشبخت‌تر زمانیکه؛

 دست خطی از تو را دیده باشم.

پ مثل پدر الیاس:

پ مثل پاکستان:

پدر الیاس علوی از بهترین دوستان من‌است، مردی که می‌توان ساعتها با او حرف زد، چای خورد و از مصاحبت با او لذت برد، و مهمتر از همه با او شاد شد و خندید.(یه شعر بلند از دفعه‌ی آخری که خونه‌ی الیاس بودم نوشتم )

...

به جای مشهد

کاش در کویته

نمازت را خوانده بودی

...

تا یادم نرفته بگم که مجموعه شعر الیاس عزیزم  به تازگی منتشر شده دوستانی که میخوان داشته باشن برام پیغام خصوصی بزارن تا باهاشون تماس بگیرم. 

 اینم یه شعر از این کتاب: