هر روز به چشم‌هایت فکر می‌کنم

به وطنم ...

هر روز پیر مرد کفاشی را به یاد می‌آورم

که برای شیرین‌ترین دروغ زندگی‌ام لبخند زد.

{ شاید سالهای سال قصه‌ی ما را با اشتیاق تعریف خواهد کرد!

بی‌آنکه بداند این دروغ بهترین اتفاق جهان فلسفی من بوده... }

به یاد می‌آورم عصر همانروز از شنیدن این داستان لبخند زدی...

به من و دروغ شیرین من خندیدی...

عصر روزی که باهم گریستیم...

عصر روزی که به جای «وحید»، «وطن» صدایم زدی.