تبليغاتX
آدالار
ما دو انسان بوديم دو انسان كه به يك زبان مشترک حرف مي زديم ،با اينكه قرنها بين ما فاصله بود اماشنيده بوديم بعد از هزار سال شعري در آدالار متولدخواهد شد همين كافي بود دل هامان براي زادگاه اجدادمان تنگ شود

 

 

    

              سوْن پاییز:

                  آخرین پاییز

 

  

(1)

آنی لار اؤلوملو ، آنی لار آجی

ساعاتلار قورتولماز ، ساعاتلار آغیر

شوشه‌نین تَرینه گؤزوم تیکیلب

دیه‌سَن کوچه‌یه قارا قار یاغیر

 

خاطرات ؛ پر از مرگ ، خاطرات ؛ پر  از تلخی

ساعتها ؛ پایان ناپذیر ، ساعتها؛ سنگین

چشمهام به عَرَق روی شیشه دوخته شده

انگار داره تو کوچه برفِ سیاه می‌باره

 

                   ***

 

بو چیلله گئجه‌سی ، بو قیش آخشامی

باخیرام گِئد به گِئد کؤلگَم اوزانیر

سئوگی‌سیز یاشاماق عادت اولاندان

اؤزومدن کِئچرکن کؤلگم یوبانیر

 

توی این شب یلدا توی این ابتدای زمستون

نگاه میکنم: رفته ـ رفته سایه من داره بلندتر میشه

از وقتی زندگیِ بدونِ عشق عادت شده

از خودم که میگذرم سایه‌م  یه جا توقف میکنه.

 

                   ***

 

بیر نفر بویلانیب کِئچمیشلریمدَن

آرزو مَزاریندان باخیر صاباحا

اوزونده بیر داملا دنیز گؤیه‌ریر

شوشه‌نین تریلَن آخیر صاباحا

 

یه نفر از گذشته‌هام سربلند کرده

از مزار آرزوها  به فرداها نگاه میکنه

توی صورتش یه قطره دریا سبز میشه

با عَرَق روی شیشه به فرداها جاری میشه

 

                   ***

 

ایچینده ائله‌بیل حیات گؤونه‌ییر

یازیق اَللَریله گؤزون اُوکالیر

کوچه‌دن کِئچیر او سَس‌سیز، سَمیرسیز

آغارمیش سؤزونده  غمیم ایز قالیر

 

توی وجودش انگار زندگیه که داره میسوزه

بیچاره با دستاش داره چشماشو  میماله

از کوچه بدون هیچ سرو صدایی رد میشه

توی حرفهایِ سفید شُدَش غم منه که رَد پا میمونه

 

                   ***

 ادامه... 

 

#  86/09/10   وحید طلعت  |